Wanneer stilte geen vrede brengt – over de nasleep van oorlog in de roman Haar naam was Sarah

Oorlogsroman
In de roman Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay verschuift het perspectief langs twee tijdlijnen: in 1942 een tienjarig Joods meisje, Sarah Starzinski, in Parijs, die haar broertje in een kast opsluit net voordat de razzia plaatsvindt, en in 2002 een Amerikaanse journaliste, Julia Jarmond, die zich in Frankrijk vestigt en het opdracht krijgt om te schrijven over de historiques van die razzia.

Het verhaal toont hoe het verleden zich opdringt aan het heden, hoe familiegeheimen en schuld collectief alsmede persoonlijk voortleven. Sarah’s daad, haar broertje in veiligheid denken te brengen, wordt symbool voor wat niet alleen verloren ging in de oorlog maar wat nooit echt kon worden teruggegeven of vergeten. Julia’s zoektocht is er één van identificatie én van ontmaskering; zij ontdekt dat de sleutel tot het verleden in haar eigen huis en in de stilte van haar schoonfamilie ligt.

Wat dit boek bijzonder maakt voor liefhebbers van oorlogsromans is dat het zich niet enkel richt op het fysieke drama van de oorlog zelf, kampen, razzia’s, deportaties, maar op wat er ná die gebeurtenissen gebeurt. Hoe mensen doorleven, zwijgen, vergeven of juist veroordelen. Hoe generaties later de echo van de dreiging nog merkbaar is in alledaagse keuzes. In die zin is Haar naam was Sarah een aangrijpend voorbeeld van hoe literatuur de nasleep van oorlog behandeld en hoe herinnering geen vanzelfsprekende vrede brengt.

Voor wie op zoek is naar een roman die zowel historisch scherp is als emotioneel ontwrichtend, biedt dit boek een waardevolle leeservaring. Hij ligt

Link naar aankoop: Haar naam was Sarah – Bol.com

Dit boek net uit, ligt nog op tafel (zie foto).