De danseres van Parijs: wat onthullen de dagboeken voor Mim?

De dagboeken geven Mim in 2012 toegang tot het leven van haar oudtante. Zo verbindt de roman een latere familiezoektocht met Esther en Annie in oorlogstijd.

Een geschreven stem uit een andere tijd

In De danseres van Parijs vindt Mim in New York de dagboeken van haar oudtante. Het is 2012, ver van het Parijs van Esther en Annie. De documenten overbruggen die afstand, maar de betekenis van wat erin staat moet nog door iemand worden begrepen.

Nicola Rayner koppelt de latere ontdekking aan een verhaal over dans, liefde en gevaar in bezet Europa. Esther is Joods en treedt met Annie op. Hun verhouding en de omgeving van het Bal Tabarin geven het verleden een eigen wereld, die niet volledig samenvalt met Mims verwachtingen.

Lees de achtergrond bij Uitgever over De danseres van Parijs.

Waarom een dagboek niet alles verklaart

Een dagboek bewaart de woorden die iemand kon of wilde opschrijven. Het bevat niet automatisch ieder antwoord voor een familielid dat veel later leest. Let daarom op het verschil tussen een gevonden gegeven en de uitleg die Mim eraan geeft. Dat verschil maakt de zoektocht meer dan het openen van een doos.

De dagboeken functioneren binnen een roman. De aanwezigheid van zulke teksten maakt het boek niet tot een bronnenuitgave met echte dagboekaantekeningen. Voor een bespreking kun je juist vragen hoe een geschreven stem een personage dichterbij brengt, terwijl bepaalde handelingen of motieven onzeker blijven.

Kiezen op kunst of op herinnering

Als het podium en de Parijse omgeving je aanspreken, kun je vergelijken met De boekhandel van het verzet, waarin een ballerina een andere taak krijgt. Dezelfde stad en een verwant beroep leiden daar tot een andere romanvraag. Het is geen vervolg of gedeelde reeks.

Wil je vooral volgen hoe later over het verleden wordt verteld, bekijk dan Rachels wens. De keuze hangt af van je belangstelling: een leven in de kunst onder dreiging, of de gevolgen van een ontmoeting tussen generaties. De combinatie van romantiek en vervolging maakt De danseres van Parijs geen uitsluitend licht dansverhaal.

Een verwante leesvraag bespreken we in Hana: is een roman met een negenjarige geschikt voor kinderen?.