De violiste van Auschwitz

Alma Rosé heeft voor de oorlog een loopbaan als violiste opgebouwd. Na haar deportatie naar Auschwitz komt zij terecht in een omgeving waarin haar eerdere leven en haar positie als musicus niet langer vanzelfsprekend iets betekenen. De roman volgt de verandering van een bekende artiest naar een gevangene die iedere dag moet proberen te overleven.

Wanneer Alma wordt aangesteld als dirigent van het vrouwenorkest, ontstaat een ingewikkelde situatie. Het orkest dient ook de belangen van het kampregime. Tegelijk kan haar positie mogelijkheden bieden om de vrouwen onder haar leiding te beschermen en hun omstandigheden te verbeteren. Muziek is hier daardoor zowel een opgelegde taak als een mogelijke bron van steun.

De roman gebruikt het leven van een werkelijk bestaande musicus als vertrekpunt. Het blijft historische fictie: een roman kan gesprekken, gedachten en scènes invullen die niet allemaal als historische feiten zijn vastgelegd. De centrale vragen gaan over solidariteit, verantwoordelijkheid en de grenzen van handelen onder extreme dwang.